Geçmişle Başımız Belada
Her şeyimiz olmuş negatif, pozitif bir yanımız kalmamış.. Olumsuzluklar üstüne kurulmuş hayatımız adeta.. Her şey yoluna girmiş gibi görünürken birden geriye dönüp, geçmişte yaşadıklarını tekrardan yaşamak, tekrardan acı çekmek.. Zaten aylardır acı çekmişiz neyin nesi bu geriye dönüp tekrar geçmişte yaptıklarımızla yüzleşmek?
Dönmeden duramıyoruz, sevgilimizden ayrılıp tekrardan ona dönüyoruz, işimizden ayrılıp tekrardan ona dönüyoruz.. Geçmişi bırakıp geleceğe bakıyoruz diyoruz.. tekrardan o lanet olası geçmişe dönüyoruz.. Döndüklerimiz sadık olanlardır diye düşünüyorum yok değil.. İnsanın işi nasıl sadık olabilir ki? Hele ki sevgilisi! Elbet bir gün bitecektir her sıradan ilişki gibi.. ama aslında geçmiş.. Belki de tek sadık olandır geçmiş.. Ne yapsan ne etmez değişmez, acıdır.. Tatlandırmaya çalışsan bile her defasında daha fazla acıtır canını…
Nedir bu geçmişe dönme merakı, neden geçmiş olmadan yapamıyoruz?.. Neden sürekli acı çekiyoruz, mazoşistmiyiz? Aslında.. Geçmişe bakarak gelecekte hata yapmamaya çalışıyoruz, geleceğimizi ileride hatasız, tatlı bir geçmiş olarak anmak istiyoruz… Yok yok aslında geçmiş her ne kadar acılarla dolu olsa bile, canını kimsenin yakamadığı kadar yakabilse bile.. aslında en güzel anların ordadır, geçmişte.. Yani eğer geçmişe dönmek canını yakıyor, acıyı tattırıyor ve buna rağmen sık sık geçmişe yolculuk yapıp defalarca kendi canını acıtıyorsan unutamadığın bir şeyler vardır orada.. Belki de.. unutmak istediğin ama her şeye rağmen unutmadığın bir şeyler.. Unutmak isterken başka şeyleri unutmuşsundur ama gerçekten unutmak istediklerini unutmamışsındır.. İşte onlar her ne kadar canını yaksa bile bir zamanların en tatlı anlarıydı..
İyi de bu böyle olmaz.. Geçmişi noktaları birleştirmek için kullanmamız gerek geleceğimiz için.. amaaa.. geçmiş bizim için ardımızda bıraktığımız tatlı anlardan ibaret olduğu sürece biz yine acıya mahkumuz.. Çok fazla istedik unutmayı olmadı.. denedik, denerken bile acı çektik.. Unutmak için bile acı çektik.. Sonra karar verdik.. Unutmak için bile acı çekiyorsak eğer unutmadan geçmişe yolculuk yapıp o anları tekrardan yaşayıp acı çekmek daha iyi.. En azından o geçmişe daldığımız anlarda yüzümüzde gülücüklere yer açabilecek anılar var orada.. Ama o anlarda ve anıların sonrasında bitip tükenmeyen sorgulamalar, kendini yargılamalar….
“Karakollar, beni alır sorgular gecelerce
Hiç bekleme, belki gelmem, gelemem senelerce….”